Tijd om mezelf nog eens op de vingers te tikken omdat ik mijn blog zo lang laat liggen. Foei!
Sinds de epieke Sydney-toeren in februari zijn er niet al te veel verre reizen meer geweest en heeft mijn leven zich voornamelijk afgespeeld in good ol’ Busso. But where would you rather be? Zomer was na mijn terugkomst nog volop aan de gang en na een dike maand ononderbroken zon was ik bijna vergeten hoe wolken er in feite uitzien. Voor wie het zich afvraagt: ja, Geoff is nu een echte blackboy. Soms waren de temperaturen zelfs iets over the top. Wat doe je daaraan? Strand, strand en nog is strand is de oplossing! Dat kwam nu net goed uit want mijn bed was nog steeds op 30m van de oceaan. In’t weekend brachten de buren soms hun jetski naar buiten om te wakeboarden, ging ik surfen, “scurfen” op een bodyboard aan de rand van het water achter de 4x4 van een mate, snorkelen of springen van de Busselton jetty, de langste (2km) stijger/aanlegplaats van het zuidelijk halfrond.
 |
| 1m lange sepia en Geoff in de achtergrond. |
En dan heb ik het nog niet over school. Dit jaar ben ik ingeschreven in de Marine Course, een richting die in de verste verte niet in de buurt komt van mijn Belgische definitie van “les volgen”. Minstens 2 dagen per week zijn we op het strand en als we dan toch in een klaslokaal zitten is het voor engels, heel basic marine science, of woodwork, waar ik mezelf een fancy boomerang aan het vervaardigen ben. Merk op: geen wiskunde! De marine boys zijn plezante mannen maar niet bepaald harde werkers. Niet dat mij dat stoort, ik heb mijn diploma al op zak. Wat doen we dan zoal op het strand? Snorkelen, onderwater fotografie, reddingstechnieken, surf en... scuba dive :D Daar had ik lang op gewacht. In totaal heb ik nu 7 duiken in Australie, met of zonder school. De meeste waren rond de pilaren van de jetty, maar ook op een rif voor de kust met prachtige vissen, roggen en grote sepia’s, en dan best van al: de HMS Swan. Dat was vroeger een top oorlogsschip, nu een top duikplaats. Je kunt er samen met scholen vissen van alle soorten zweven door de gangen, kokpit, machinekamers en zelfs door de schoorsteen. Een surrealistisch gevoel voor wie nog nooit op een wrak gedoken heeft. Ik had braaf mijn duiklamp mee, maar wist niet wat mij overkwam toen het op 32m diep nog klaarlichte dag was en ik de boot kon zien dobberen. Joenges ik ga echt nooit meer in de ijskoude oosterschelde willen duiken, waar je geen hand voor ogen kan zien...
Ik kan dus veilig zeggen dat ik heel de zomer zowat elke dag op het strand geleefd heb. Hard leven, jazeker...
 |
| Kelly Slater (US) 10xASP world champion and surf god |
We zijn, nog steeds met school, naar de Margaret River Pro surf comp gaan kijken, waar 26 van de world top 32 surfers golfkes zijn komen placeren. Noem ze trouwens maar golfozaurussen, want op een van de dagen gingen ze tot 5m! Met zo’n world class event in de regio is het duidelijk dat surf cultuur hier de plak zwaait. En jawel ik mocht voor de gelegenheid de zoomlens nog eens lenen! (zie rechts)
Ook mijn drang naar concertjes is aan zijn trekken gekomen. Op 7 maart zijn we met mijne Zweedse bro Henrik voor de zoveelste keer naar Perth getrokken, dit keer voor SOUNDWAVE festival, de graspop van het zuidlijk halfrond waar ik al zo lang naar had uitgekeken. The line up was to die for, letterlijk. Na 12u quasi non stop rondspringen/headbangen/whatever waren we gelukzalig, maar konden we even goed op onze benen staan als de kangoeroes langs de rand van de weg tussen Perth en Busso.
In het relaas van mijn avonturen mag ik uiteraard de exchange kids niet vergeten: onze groep is nu hechter dan ooit. 3 weken terug zijn we allemaal nog eens samengekomen voor de poepchique jaarlijkse WA Rotary Conferentie die op zich vrij saai was, maar niet met ons erbij! Onze taak was elk onze nationale vlag naar voren te dragen tijdens de openingsceremonie en, zoals altijd, onze mooiste glimlach opzetten. Zaterdagavond was er een “pirate” theme party georganiseerd met ’60 en ’70 muziek (tja, de gemiddelde leeftijd van Rotarians is 65) die verrassend plezant was. Arrrrh, matey!
 |
| And mister Belgium is... Geoffroy Damant! |
Met de exchange students verveel je je nooit. Dat werd de volgende woensdag nog eens bevestigd toen we met z’n allen vertrokken op een georganiseerde zeildag naar Carnac island, in feite een uit de kluiten gewassen rots voor de kust van Perth. Zon, Check. Mates, Check. Beach, Check. Good mood, Check. Sound system on boat, Check. Wat wil je nog meer om gelukkig te zijn? Zeeleeuwen, natuurlijk! Die lagen daar zomaar op het strand te chillen en kwamen rond ons zwemmen. Na een massagesessie op het dek en het verkennen van een onderwater grot, klommen we weer aan boord voor een kleine party op de terugweg. Classic times.
Tijdens die zomerse maanden die ik doorbracht bij de supah Faithfulls in hun supah huis op het strand was ik zorgeloos en wildenthousiast over de hele uitwisseling. Maar aan alle mooie tijden komt een eind, ik moest verder naar mijn 4e gastgezin en terwijl ik met een lang gezicht mijn zakken pakte besloot de zomer het ook af te trappen. Met het einde in zicht is het grijzere weer teruggekomen heb ik aan grijzere dingen moeten denken zoals mijn vlucht terug, verdere plannen voor mijn studies, kot etc. Het is alsof mijn hoofd al terug vertrokken is maar onderweg uit de vlieger is gevallen. Nu hangt het ergens tussen de continenten boven de ocean te zweven.
Het nieuwe, tijdelijke gastgezin was desalniettemin een big WIN. De hostdad Ray Gannaway is een hylarische kerel, maar ook de eigenaar van een reisagantschap. En daaruit volgt de laatste anecdote die mij is overkomen: Hij heeft me voorgesteld om gratis mee te gaan op een 4 daagse toer rond de rivieren van het zuidwesten. Al wat ik moest doen was helpen met de baggage. Geoff = keen! Hij voegde eraan toe: “De rest van de staff bestaat uit 2 charmante jongedames waarmee je de kamer zult moeten delen. Ze zijn 19 en 21.” Grapjas. Ik was de enige in de bus onder 65. En dat was meteen de reden waarom ze iemand nodig hadden voor de baggage. Maar dat kamer delen met de staff meende hij wel! Ik heb dus geslapen met 2 oma’s die ik niet kende. Yeehaa! De oudjes op de bus waren wel grappig en ze vonden mijn jong gezelschap precies wel heel aangenaam... Ach ja het was weer eens een andere ervaring en best kewl dat ik nog eens een deel van het land te zien kreeg. Tanks Rayman! We hebben cruises gedaan op 3 verschillende rivieren waaronder de Walpole inlet met de legendarische Gary Muir die ik al op Safari had leren kennen. Die figuur verdient een blogpost op zich, maar in’t kort: hij is een van de meest originele, boeiende en interessante mensen die ik ooit heb ontmoet. Hij was blij me terug te zien en na de cruise heeft hij mij meegenomen om te gaan kayakken bij zonsondergang op een heel speciale plek die weinig mensen kennen, op een afgelegen rivier midden in een ongerept bos van gigantische Karri bomen. ‘s nachts ontstond er bioluminescentie en het water rondom de kayaks begon te glitteren. Pure magic! Ik verwachtte elk moment feetjes en kabouters te zien verschijnen... Classic night. Binnen 2 weken ga ik hem weer bezoeken.
Ondertussen ben ik weer verhuisd naar mijn 5e gastgezin en ben ik verhuizen kotsbeu. Elke keer de huisregels en gewoontes leren, je aanpassen, levensverhaal vertellen... Deze mensen zijn vrij conservatief in hun ideeen maar wel vriendelijk. Enfin ik ga eigenlijk niet vel tijd met hen doorbrengen want mijn dagen zijn geteld en de tijd die me resteert, is goed gevuld! Zo vertrek ik morgen voor het volgende hoofdstuk van mijn exchange: De reis op... de Leeuwin.
To be continued...
