Life's A Beach!

Tijd om mezelf nog eens op de vingers te tikken omdat ik mijn blog zo lang laat liggen. Foei!

Sinds de epieke Sydney-toeren in februari zijn er niet al te veel verre reizen meer geweest en heeft mijn leven zich voornamelijk afgespeeld in good ol’ Busso. But where would you rather be? Zomer was na mijn terugkomst nog volop aan de gang en na een dike maand ononderbroken zon was ik bijna vergeten hoe wolken er in feite uitzien. Voor wie het zich afvraagt: ja, Geoff is nu een echte blackboy. Soms waren de temperaturen zelfs iets over the top. Wat doe je daaraan? Strand, strand en nog is strand is de oplossing! Dat kwam nu net goed uit want mijn bed was nog steeds op 30m van de oceaan. In’t weekend brachten de buren soms hun jetski naar buiten om te wakeboarden, ging ik surfen, “scurfen” op een bodyboard aan de rand van het water achter de 4x4 van een mate, snorkelen of springen van de Busselton jetty, de langste (2km) stijger/aanlegplaats van het zuidelijk halfrond.

1m lange sepia en Geoff in de achtergrond.

En dan heb ik het nog niet over school. Dit jaar ben ik ingeschreven in de Marine Course, een richting die in de verste verte niet in de buurt komt van mijn Belgische definitie van “les volgen”. Minstens 2 dagen per week zijn we op het strand en als we dan toch in een klaslokaal zitten is het voor engels, heel basic marine science, of woodwork, waar ik mezelf een fancy boomerang aan het vervaardigen ben. Merk op: geen wiskunde! De marine boys zijn plezante mannen maar niet bepaald harde werkers. Niet dat mij dat stoort, ik heb mijn diploma al op zak. Wat doen we dan zoal op het strand? Snorkelen, onderwater fotografie, reddingstechnieken, surf en... scuba dive :D Daar had ik lang op gewacht. In totaal heb ik nu 7 duiken in Australie, met of zonder school. De meeste waren rond de pilaren van de jetty, maar ook op een rif voor de kust met prachtige vissen, roggen en grote sepia’s, en dan best van al: de HMS Swan. Dat was vroeger een top oorlogsschip, nu een top duikplaats. Je kunt er samen met scholen vissen van alle soorten zweven door de gangen, kokpit, machinekamers en zelfs door de schoorsteen. Een surrealistisch gevoel voor wie nog nooit op een wrak gedoken heeft. Ik had braaf mijn duiklamp mee, maar wist niet wat mij overkwam toen het op 32m diep nog klaarlichte dag was en ik de boot kon zien dobberen. Joenges ik ga echt nooit meer in de ijskoude oosterschelde willen duiken, waar je geen hand voor ogen kan zien...

Ik kan dus veilig zeggen dat ik heel de zomer zowat elke dag op het strand geleefd heb. Hard leven, jazeker...

Kelly Slater (US) 10xASP world champion and surf god

We zijn, nog steeds met school, naar de Margaret River Pro surf comp gaan kijken, waar 26 van de world top 32 surfers golfkes zijn komen placeren. Noem ze trouwens maar golfozaurussen, want op een van de dagen gingen ze tot 5m! Met zo’n world class event in de regio is het duidelijk dat surf cultuur hier de plak zwaait. En jawel ik mocht voor de gelegenheid de zoomlens nog eens lenen! (zie rechts)

Ook mijn drang naar concertjes is aan zijn trekken gekomen. Op 7 maart zijn we met mijne Zweedse bro Henrik voor de zoveelste keer naar Perth getrokken, dit keer voor SOUNDWAVE festival, de graspop van het zuidlijk halfrond waar ik al zo lang naar had uitgekeken. The line up was to die for, letterlijk. Na 12u quasi non stop rondspringen/headbangen/whatever waren we gelukzalig, maar konden we even goed op onze benen staan als de kangoeroes langs de rand van de weg tussen Perth en Busso.

In het relaas van mijn avonturen mag ik uiteraard de exchange kids niet vergeten: onze groep is nu hechter dan ooit. 3 weken terug zijn we allemaal nog eens samengekomen voor de poepchique jaarlijkse WA Rotary Conferentie die op zich vrij saai was, maar niet met ons erbij! Onze taak was elk onze nationale vlag naar voren te dragen tijdens de openingsceremonie en, zoals altijd, onze mooiste glimlach opzetten. Zaterdagavond was er een “pirate” theme party georganiseerd met ’60 en ’70 muziek (tja, de gemiddelde leeftijd van Rotarians is 65) die verrassend plezant was. Arrrrh, matey!

And mister Belgium is... Geoffroy Damant!

Met de exchange students verveel je je nooit. Dat werd de volgende woensdag nog eens bevestigd toen we met z’n allen vertrokken op een georganiseerde zeildag naar Carnac island, in feite een uit de kluiten gewassen rots voor de kust van Perth. Zon, Check. Mates, Check. Beach, Check. Good mood, Check. Sound system on boat, Check. Wat wil je nog meer om gelukkig te zijn? Zeeleeuwen, natuurlijk! Die lagen daar zomaar op het strand te chillen en kwamen rond ons zwemmen. Na een massagesessie op het dek en het verkennen van een onderwater grot, klommen we weer aan boord voor een kleine party op de terugweg. Classic times.

Tijdens die zomerse maanden die ik doorbracht bij de supah Faithfulls in hun supah huis op het strand was ik zorgeloos en wildenthousiast over de hele uitwisseling. Maar aan alle mooie tijden komt een eind, ik moest verder naar mijn 4e gastgezin en terwijl ik met een lang gezicht mijn zakken pakte besloot de zomer het ook af te trappen. Met het einde in zicht is het grijzere weer teruggekomen heb ik aan grijzere dingen moeten denken zoals mijn vlucht terug, verdere plannen voor mijn studies, kot etc. Het is alsof mijn hoofd al terug vertrokken is maar onderweg uit de vlieger is gevallen. Nu hangt het ergens tussen de continenten boven de ocean te zweven.

Het nieuwe, tijdelijke gastgezin was desalniettemin een big WIN. De hostdad Ray Gannaway is een hylarische kerel, maar ook de eigenaar van een reisagantschap. En daaruit volgt de laatste anecdote die mij is overkomen: Hij heeft me voorgesteld om gratis mee te gaan op een 4 daagse toer rond de rivieren van het zuidwesten. Al wat ik moest doen was helpen met de baggage. Geoff = keen! Hij voegde eraan toe: “De rest van de staff bestaat uit 2 charmante jongedames waarmee je de kamer zult moeten delen. Ze zijn 19 en 21.” Grapjas. Ik was de enige in de bus onder 65. En dat was meteen de reden waarom ze iemand nodig hadden voor de baggage. Maar dat kamer delen met de staff meende hij wel! Ik heb dus geslapen met 2 oma’s die ik niet kende. Yeehaa! De oudjes op de bus waren wel grappig en ze vonden mijn jong gezelschap precies wel heel aangenaam... Ach ja het was weer eens een andere ervaring en best kewl dat ik nog eens een deel van het land te zien kreeg. Tanks Rayman! We hebben cruises gedaan op 3 verschillende rivieren waaronder de Walpole inlet met de legendarische Gary Muir die ik al op Safari had leren kennen. Die figuur verdient een blogpost op zich, maar in’t kort: hij is een van de meest originele, boeiende en interessante mensen die ik ooit heb ontmoet. Hij was blij me terug te zien en na de cruise heeft hij mij meegenomen om te gaan kayakken bij zonsondergang op een heel speciale plek die weinig mensen kennen, op een afgelegen rivier midden in een ongerept bos van gigantische Karri bomen. ‘s nachts ontstond er bioluminescentie en het water rondom de kayaks begon te glitteren. Pure magic! Ik verwachtte elk moment feetjes en kabouters te zien verschijnen... Classic night. Binnen 2 weken ga ik hem weer bezoeken.

Ondertussen ben ik weer verhuisd naar mijn 5e gastgezin en ben ik verhuizen kotsbeu. Elke keer de huisregels en gewoontes leren, je aanpassen, levensverhaal vertellen... Deze mensen zijn vrij conservatief in hun ideeen maar wel vriendelijk. Enfin ik ga eigenlijk niet vel tijd met hen doorbrengen want mijn dagen zijn geteld en de tijd die me resteert, is goed gevuld! Zo vertrek ik morgen voor het volgende hoofdstuk van mijn exchange: De reis op... de Leeuwin.

To be continued...

The Sydney Odissey

Op 3 februari 2011 ging een 5000km lange ontdekkingsreis van start doorheen een continent van barre wildernis en ruwe omstandigheden, die het overlevingsinstinct van 7 stoere jongemannen, gekomen van over de 7 zeeen, bikkelhard op de proef zou stellen. Bloeddorstige, ronduppende wezens met lange staarten lagen steeds op de loer. Het internationale gezelschap ging onverschrokken de uitdaging aan, kin hoog en borst vooruit. Het zou de langste, barste en meest uitdagende expeditie worden in de geschiedenis van de mensheid...(of toch van deze 7 jonge mensenleventjes) 

Hier volgt het relaas van hun heldhaftige onderneming.

Toegegeven, het begon niet al te heldhaftig: De heenweg van de expeditie was over na een dikke 4uur op ons gat zitten met Virgin Airways. (De heldhaftige toon zullen we dan ook maar even achterwegen laten) Swat, de Harbour Bridge en CBD van Sydney verscheen door de wolken, en we konden moelijk op onze stoel blijven zitten. Aankomen in het hotel kan al meer een avontuur genoemd worden... Hotel is trouwens een overstatement. We hadden zowat het cheapste hol van de stad gebooked, tussen een adult shop en een liquor store, op de rand van Chinatown. Wat ons meer uitmaakte was het feit dat er bij 36 graden geen airco aanwezig was en de vochtige warmte heel de nacht tussen de muren bleef steken. Dat gaf ons meteen een geldige reden om die nacht niet te slapen! Opgewonden als springkonijnen trokken we de eerste avond dus de stad in.

Misschien eerst een woordje uitleg bij die "wij". Het betrof exchange students Victor (Brasil), Henrik (Sweden),  Miro aka Finny (Finland), Robin aka Batman (Deutschland), Oli (Belgique), Geoff (Belgie) en niet te vergeten onze oppasser aka held van de trip aka Loyd (...Australia). Het verhaal van deze ouwe rakker -- "old fart" naar eigen zeggen -- is dat hij patron is van een busmaatschappij in WA en via Rotary in contact staat met de exchange students. Om de zoveel tijd voegt hij een nieuwe bus toe aan zijn vloot die hij op de oostkust koopt wegens lagere prijzen. Elke keer neemt hij dan een aantal exchange kerels mee -- barre expedities zijn niks voor meisjes ;) -- voor 4 dagen Sydney, trein naar Macksville waar hij de bus oppikt, en dan busrit terug naar Perth. Ik had dit hogerop al kunnen vermelden, maar de heroische intro klonk beter.

In elk geval werd het donker over New South Wales, tijd voor al dat volk om de stad in te trekken! Na een flinke wandeltocht besloten we een stuk gras onder de wereldberoemde Harbour Bridge te herdopen tot onze chillspot. Het duurde even voor het tot ons doordrong dat we echt in Sydney waren, chilling met zich op de stad en de Opera House. Ik begon spontaan "Under The Bridge" - RHCP te fluiten :) De nacht was ondertussen al goed gevorderd dus zijn we ineens nog wat blijven rondhangen voor een van de beste shows van ons leven, zonsopgang over de Sydney Opera House. Op dag 2 -- lees: het vervolg van dag 1 -- ging het verkennen verder onder de blakende zon: aquarium, harbour cruise en bondi beach kregen onze dag goed gevuld. Dit strand had trouwens niks speciaals voor wie van WA komt, buiten de hoge concentraties mooi gevormde vrouwenlichamen. Daarna hadden we afspraak met een paar exchange student collega's van de oostkust om on verder wegwijs te maken. Dat viel allemaal goed mee en uiteindelijk gingen we, jawel, slapen. Dag 3 hield veel klimmen in: naar de top van de Habrour Bridge en tot op de 300m hoge Sydney Tower (daar was gelukkig wel een lift). 's Avonds zijn we binnengevallen bij een sympathieke Fin die we de vorige dag hadden ontmoet om waterpolo te spelen in zijn zwembad. Daarna richting DE chillspot voor nachtje door nummer 2. Een snood plan had namelijk die avond in mijn brein gebroed toen ik een trein uurrooster bekeek. We wilden al lang naar de Blue Mountains gaan, een gigantisch natuurpark op 2 uur van Sydney waarvan ik na opzoeking wist dat het spectaculair was, maar tijdsnood ging dat plan de nek omwringen als we niet hadden ingegrepen. Ik zag dat de eerste trein om 3uur 's morgends reed en een kwaadaardige grijns verscheen op mijn gezicht, zoals gewoonlijk wanneer ik een duivels plan uitbroed >:) Eerlijk gezegd, het had even goed een flop kunnen worden maar na wat overtuigwerk zijn we dus met z'n allen om 3AM de trein opgesjaggerd. En jawel, zelfs de sceptici onder ons hadden geen second spijt van om 5.30 een zonsopgang te aanschouwen, zo mogelijk nog spectaculairder dan die van dag 1,5!! Op dat uur was er geen enkele toerist wakker, het was enkel ons, zicht op het beboste ravijn, de stilte, de internationale vrede en liefde :) Dan zijn we de cliff afgedaald tot onderaan de fantastische Wentworth Falls. Landschappen die je in de verste verte bij ons niet te zien krijgt...



Bros on top of the Wentworth Falls





sunrise at the 3 sisters, icon of NSW



De Sydney-adrenaline had mij de laatste 3 dagen op de been gehouden maar op de trein terug zakte ik dan toch ineen. Maarrr het was de laatste dag in Sydney en ik moest nog steeds Chinatown van haar vuurwerk en souvenirs leegplunderen, dus ik vermande mezelf en trok erop uit. Een paar uur en 70$ verder plofte ik gelukzalig neer op mijn bed in het ho(te)l. (hoewel ietwat misnoegd: wie had er gedacht dat er in Chinatown midden in Chinees nieuwjaar geen enkel staafke vuurwerk te vinden was??? Het is weer eens bevestigd dat in Oz veiligheid issue #1 is en ze daarvoor duzend strenge wetten in plaats hebben.) Verder hadden we een vrij rustige avond zonder al teveel verhalen in het hotel... enkele uurtjes rust tot we er om 5AM weer uit moesten om definitief Sydney vaarwel te wuiven.

8 uur trein en slaapachterstand-inhaling leidde ons naar een nieuw hoogtepunt in onze reis, Macksville.

Daar stond ons voor het station een glimmend nieuwe, knaloranje schoolbus te wachten die ons thuis zou zijn voor de komende week. Let's hit the road, Jack! First stop: shopping. Weer dolopgewonden voor het nieuwe avontuur "dartelden we door de supermarkt met bloemen in ons haar". Kussens, campinggaz, kookshit, soccer ball, muug schranz en 2 bakken 100% rotary approved & supervised beer. Eenmaal deze levensmiddelen ingeslagen gingen we op naar een week kapmeren in de bush met een bus vol stinkende droezen. Let's go... Into The Wild.

Na veel zagen hebben we ook een omweg van Lloydie kunnen bekomen, want een snelle blik op de kaart gaf ons reden genoeg om dat ommetje te maken langs het Noorden. First dinner was op een verlaten strand ergens in noord NSW, en daar ging onze eerste toast op wat we net hadden herdoopt tot de Magic Bus. De volgende morgend bracht die Magic Bus ons naar haar eerste verrassing: Nimbin. Klein dorp met grote naam, Nimbin is de hippie capital van het zuidelijk halfrond. Flower power busjes in de straat, harige jaren-70 geklede venten en winkels als "Happy High Herbs", "Bringabong Store" of "Rainbow Cafe" maakten het plaatje kompleet.

Terwijl mijn hart sneller begon te slaan volgden we een kronkelweggetje door de subtropisch beboste heuvels richting die fantasitsche plek waar ik zo veel over gezien en opgezocht heb, en waar ik zo graag heen wilde na ze te hebben gezien in de documentaire van een van mijn favoriete groepen... Byron Bay. Wat we zagen oversteeg mijn verwachtingen: de aangename mid-sized town, de prachtige surfstranden en nationale parken had ik al gezien, maar de relaxe Aussie permanent holiday-sfeer maakte dat ik er echt niet weg wou... en toch moesten we na een paar uur al door want Lloydie wou zijn bus terug zien te krijgen. Hoewel heel rustig is Byron Bay toch dichtbij Surfers Paradise, DE Aussie feeststad bij uitstek (en bij Nimbin, HET Aussie hippiedorp >> meer reden nodig om er te wonen??) die voor de gelegenheid onze eerste stop werd in de staat Queensland. Ze hebben daar al wat je je maar kunt inbeelden om plezier te maken, van tientallen km surf tot pretparken, clubs, casinos en prachtige natuur. Een jonge kerel die reclame maakte voor een "club hop tour" vertelde dat hij zelfs vanuit Melbourne was verhuisd voor het nachtleven. Met pijn in ons hart zeiden we hem dat we meteen weg moesten, hoewel we eerst nog overwogen Lloyd te gijzelen onderin de bus. We deden er tenslotte goed aan hem heel te laten, want die avond bracht hij ons naar een nationaal park op de top van een stijlere heuvel waar we een spectaculaire zonsdondergang kregen en een nog spectaculairdere sterrenhemel in onze slaapzak tussen de vleermuizen, reuzenpdadden en bloedzuigers.

Van daaruit ging de route min of meer recht westwaarts. Na onze kronkel in Queensland waren we snel terug in NSW. De afstanden werden steeds langer, de vegetatie steeds droger hoewel tijdelijk abnormaal groen door de overstromingen. Om ons bezig te houden in de bus vonden we een nieuwe hobby: pranking! Finny werd uitgeroepen tot king prankster en het duurde niet lang vooraleer geen enkele slaper nog veilig was voor stift, tandpasta, scheerschuim of waterballonnen. Er moest ook veel beenhaar aan geloven.

De high tech bus had ook een stevige audio & video intallatie die er een uitstekende partybus van had kunnen maken, zij het niet dat er al gauw alleen struiken en kangoeroes waren om mee te feesten. Af en toe hadden we onze eigen geimproviseerde party on the move, want de schoolbus was ruim en comfy voor 8 man. We zagen eerst Into The Wild, een gevaarlijk inspirerende film, en later o.a. Brokeback Mountain. Wie deze heeft gezien weet dat het geen goed idee is die te bekijken met 8 venten die voor een week samen in een bus leven.

Tekenen van mensheid verdwenen een voor een en we begonnen de immense leegheid van het continent te beseffen. Op dag 5 staken we over naar South Australia en zagen opnieuw wat je een stad zou kunnen noemen, Port Augusta. Maar daarna was het definitief gedaan voor 1500km! Heel het stuk van daar tot halfweg in WA heet de Nullarbor plain (latinistjes, null-arbor = geen bomen) en dat is ook ongeveer alles wat erover te zeggen valt: een gigantische vlakte met alleen kleine struikjes en om de paar honderd km een tankstation. Ze hebben er trouwens het langste stuk rechte weg van de wereld. Nochtans is het daar dat ik een van de meest troosteloze en merkwaardige zichten van mijn leven kreeg (ja, veel mooie zichten die reis): de eindeloze vlakke zee van struikjes stort zonder waarschuwing zo'n 100m recht de Antarctische Oceaan in.  Nothingness suddently breaking off into.. even more nothingness. Incredible.

Als onze oude Galileo er niet geweest was zou ik beslist gezegd hebben dat die plek het eind van de wereld is. Een eind verder, net voorbij de grens met WA, vonden we een zeldzaam teken van beschaving: de ruine van een telegraph station. Op het meest verlaten strand dat je je kunt inbeelden rees uit het niets een vervallen houten ponton op. Alleen zeemeeuwen, klotsende golven en je gedachten zijn er als gezelschap. Een ontroerend zicht waar ik spontaan poetisch van werd. Verder was het laatste merkwaardig natuurlijk verschijnsel dat we zagen was Wave Rock, een gigantische rots die door het weer is uitgesleten tot een perfecte surfgolf.



Warning: Naked Balgians next 79km



Er volgden nog 2 dagen min of meer dunbevolkte weg met hier en daar scenic stops en veel geprank in de bus toen we met tegenzin het einde zagen naderen. We hadden de smaak van de wildernis te pakken en de maatschappij werd niet al te veel gemist door de jongens die ondertussen goeie maatjes waren. Het was een trip of a lifetime en het einde ervan maakte ons bijna snotteren. Maar niks aan te doen, na een laatste dag eindeloze weg klommen we over de heuvels.

Daar lag voor ons opnieuw de Indische Oceaan... en de skyline van Perth.

Loneliness Shared: the abandonned Nullarbor jetty



Summer in Oz

2011 is al een maand bezig en ik update nu pas mijn blog, foei. Voor het nieuwe jaar wens ik jullie dus alvast, beste lezers, veel leesplezier.

Wat roept januari op bij de doorsnee Europeaan? Koud, donker, terug naar school/examens/werk, saai, jakkes. Wel, in zwembroek en van op mijn balkon kan ik jullie verzekeren dat het er hier anders aan toe gaat! De week na mijn laatste post is zomervakantie begonnen, en die eindigt na het weekend. Dus 6 weken zon, zee en strand! voor mij wordt het nog wat verlengt, maar daar komen we later op terug. First major event: Change of host families and town. Ik stond niet bepaald te springen om Dusnborough in te ruilen voor Busselton, omdat het strand er relatief saai en golfloos is. De nieuwe familie, Ollie & Marion Behiels, woont wel op 20meter van dat strand, wat mijn glimlach meteen terugbracht. Het zijn vriendelijke mensen en er was niks om over te klagen, maar om een of andere reden had ik gewoon niet veel tegen hen te vertellen...Anyways, ondertussen ben ik opnieuw verhuisd. (voor wie het zich afvraagt: ik werd nergens buiten gesmeten ofzo. Het staat gewoon op papier dat ik 4 gastfamilies heb) Hoe goed de vorigen ook hun best deden, weinig gastfamilies kunnen rivaliseren met de awesomeness van Anne & Barry Faithfull. Ze wonen ook in Busso en ook op het strand. Hun huis is niet alleen enorm maar ook enorm smaakvol en gezellig, er zijn geen buren maar wel veel bomen en een tennis court, ik heb de hele bovenverdieping voor mij alleen inclusief 3 logeerkamers en balkon met zeezicht. Maar best van al: ze zijn begripvol en niet al te strikt op de regels. Ze hebben al tientallen exchange students in huis gehad en weten wat wij willen en hoe wij denken. Hoera!

Vreemd genoeg was er al die vakantie-tijd minder te doen dan tijdens het schooljaar, en ondanks mijn plannen waren er redelijk wat empty spots. Niet dat "niks doen" in deze omgeving zo onaangenaam is: een boek lezen in de hangmat, gitaar spelen op het strand voor de deur, pool of tennis spelen met de buren, een paar parties met de mates van school, dagje surfen (hoewel dat moelijk is nu de surfstranden op 30-35km zijn), ... Maar af en toe heeft ne mens gewoon actie nodig. Na Kertsmis bij 35 graden te hebben meegemaakt besloot ik dat ik ff genoeg had van Busso en ben ik 3 dagen in Perth gaan wonen bij mijn Braziliaanse maat Breno die niet toevallig net 18 werd :)  Ik heb ontdekt dat je in feite eender waar in het land mag gaan, zolang je bij Rotary mensen verblijft. Mijn leven bestaat nu dan ook uit op en neer pendelen van Busso naar the City, waar ik bij het gastgezin van andere exchange students blijf maffen. De meeste Brazilianen en Italianen zijn net naar hun land teruggekeerd, dus er zijn veel goodbye parties geweest in Perth de laatste tijd. En elke keer gebeurt er wel iets dat het busticket de moeite waard maakt! Een opeenvolging van in- en uitpakken, zo heb ik mijn vakanties graag.

Verder heb ik 3 dagen ik Kalgoorlie doorgebracht met Artur (Germany) en Emilie (Switzerland) die daar wonen. Ik heb medelijden met hen. Waarom? Zoek Kalgoorlie maar is op op de kaart. Onze Europese definitie van "afgelegen" wordt in Australie grondig herzien! De enige bestaansreden van de stad is haar goudmijn, de grootste in het zuidelijk halfrond. Ze hebben daar ook de flow rider, een kunstmatige perfecte surfgolf waar ik direct fan van was. Kortom allemaal dingen die je in Europa niet ziet. Dat in combinatie met het plezante gezelschap maakte de 2x 9u rijden de moeite waard.

Oh en ik was bijna een hoogtepunt vergeten: SOUTHBOUND! Dat is een werchter-style festival in Busso maar dan op iets kleinere schaal. Ik kende amper enkele van de bands maar het ging hem meer om het gezelschap: alle maten van school waren van de partij. We zijn allemaal gaan kamperen in iemands tuin, echt graaf :)

The Post Office

Breno's goodbye party - memorabel

De Perth General Post Office verdient een eigen titel. Want het is niet zomaar een postkantoor. Meer dan een meeting point voor exchange students, het is een institutie, een thuis waar je elke dag in de holidays wel een paar vrienden kunt vinden, the place to be for whenever you're bored. We zijn al plannen aan het maken over een catch-up met exchange students in Europa. Een van de plannen is om rond te trekken en in elke stad een foto te nemen van het postkantoor, gewoon uit nostalgie :)

Geoff, Luis (brasil) en Alessandro (italy): 3 krullekoppen op strand in Margaret River

Zet u al maar schrap voor de volgende post, want er zullen straffe verhalen zijn. Tip: de titel zal beginnen met S en eindigen op YDNEY!!!

Het leven als een "meerderjarige"

De weken na de safari bleven goed volsteken. Eerst en vooral brak de langverwachte dag van mijn 18 jaar aan. Ik wou "iets" doen, wat moelijker bleek dan verwacht. Uiteindelijk heb ik een alcoholvrij feestje gehad van 11 tot 16u op zondagnamiddag. Op z'n minst "alternatief" voor een 18th birthday party, maar daarom niet minder plezant: We hadden 6 verschillende nationaliteiten in't zwembad en rond de BBQ, zijn naar't strand getrokken en hebben ons goed vermaakt. Voor dit land ben ik nu officieel meerderjarig (joepie), maar voor de uitwisseling blijven de regels nog altijd dezelfde (awoert :P)

Zo ben ik bijvoorbeeld niet naar leavers gegaan. Leavers is een soort chrysostomos-feesje voor de laatste jaars maar dan een week lang, na de examens. Elk jaar komen van heel Australie duizende dudes van mijn leeftijd naar Dunsborough, toevallig net waar ik woon. Mijn maten van school, andere exchangees van Perth, iedereen ging naar Duns voor leavers. Buiten Geoff. Ik had alle toestemmingen maar op het laatste moment heeft het Rotary district haar veto opgelegd. Dus overdag zijn we naar het strand gegaan met de maten en hebben we ons geamuseerd, s avonds keek ik toe vanuit het raam naar de feesters.

my club gave me the best crocodile dundee hat for my bday :D

Anyways, de week daarop was 100% hecticccc! De Rotary clubs van Mandurah (dicht bij Perth) hadden een week vol watersport en big fun georganiseerd. Kayak, touwenparkours, zwemmen met dolfijnen, paintball, water ski/wakeboarding, zwemmen onder een waterval en zeilen waren de highlights van de planning. Deelnemers waren grotendeels dezelfde als in de safari, needless to say we had the best time.

Als je mij deze tijd vorig jaar had gezegd dat ik in december 2010 zou worden uitgenodigd voor de Australische finale van de geo-olympiade op Rottnest Island (Perth) door de mensen die ik op de INTERnationale finale in Taiwan heb ontmoet, zou ik goed gelachen hebben. Merkwaardig genoeg is dit exact wat er gebeurd is na de Mandurah week. Best wel verbijsterend wat er is gebeurd over de laatste maanden, als je er zo over denkt. Rottnest is een eiland op 20km van de kust bij Perth en is niet voor niks de andere bestemming voor leavers in WA: heel het eiland is een nationaal park vol prachtige stranden, tropische vissen, koraal, $1M yachts, ongebruikelijk hoge proporties mooie meisjes en... quokkas! zie foto -

Het was grappig dat Baris en ik toekeken hoe de andere deelnemers, ijverig bezig waren met fieldwork, in dezelfde situatie waren als wij vorig jaar. (Baris is de maat van Taiwan die in WA woont en dus ook is langsgekomen) Veel geo-nerds maar ook plezante mensen in de hoop. Ik kan niet wachten om terug te gaan naar dat eiland!!!!!

Cheerio,

Geoff

Quokkas - the natives of Rotto

PS: Ik heb nu kangoeroes, schapen, quokkas en papegaaien geaaid. Ik voel me een ware dierenvriend.

SW Safari !!!

Mannekes het is weer veel te lang geleden dak ik mij hier aan het schrijven heb gezet! En het is niet alsof er intussen weinig gebeurd is: ik heb net de 9 beste dagen gehad in het zuidelijk halfrond tot nu toe in de South West SAFARI :) maar eest een kleine samenvatting van wat er voor nog is gebeurd.

Mijn eerste excuus om school te missen was 3 dagen bushcamp met Bernie, een plezante kerel van de rotary club. Het was een goede kennismaking met het echte Australie: de enorme afstanden, de zon, het zand, de bush, de verhalen van een rasechte "aussie bloke" en vooral de lokale fauna. Rond dat stuk bush bestaat de fauna uit een paar tiental kangoeroes, een paar duizend schapen, een paar miljoen vliegen die er geen doekskes om winden maar recht op uw gezicht af vliegen, en dan enkele interessantere exemplaren: een bobtail lizard, een blue tongue skink, een brushtail possum, heel wat vogeltjes met rare geluiden, en in in vlgorde van wilt-ge-niet in-uw-bed-hebben-heid: redback spider, bull ant en tiger snake. Deze laatste is de 5e meest giftige slang ter wereld, maar volgens bernie is er in geval van bijten een redelijke overlevingkans als je juist handelt. Wat een geruststelling.

De volgende dag ben ik met iemand anders van mijn club vertrokken naar Perth voor een ganse week Rotary Cricket. Voor de leken die er (net als ik vorige maand) niks van kennen: cricket is voor mijn part een soort mislukte baseball in een Engels sausje. Ik snap de regels er nog niet van, maar wel genoeg om te weten dat het niet mijn nieuwe passie is. De spelers waren wel plezante mannen en nog beter, er waren 2 andere exchange students bij: 1 fransinneke en 1 waalinneke, allebij plezant gezelschap. Uiteindelijk heb ik het meest met hen rondgehangen, en met andere exchangees die zoals elke woensdag samentroepten bij de Perth Post office.

Ik was amper terug of ik was alweer vertrokken voor een nachtje kamperen in de State Forest met mijn Italiaanse maat Alessandro en zijn gastgezin. Die dag werd toch wel de meest memorabele 31 oktober ooit. Want welke omgeving is er gepaster om horrorfilms te zien dan een tentje in het bos, in het midden van de nacht op Halloween? Dankzij zijn superplezante hostpa hadden we zelfs een voorraad chips en bier :) Nu ik toch bij hen was zijn we de volgende dag gaan surfen in de wereldberoemde surfspot Margaret River. Gelukkig was het een dag waarop de golven niet hoger waren dan het dak, dus surfbaar voor ons groentjes.

Na al deze gebeurtenissen was het tijd om voor een weekje toch terug naar school te gaan, net genoeg om mij voor te bereiden op de SAFARI! Een kleine samenvatting van de planning: we hebben schapen geschoren en een 70m hoge boom beklommen (Geoff was in zijn nopjes jaja), kampvuurtjes gehad, door een grot gekropen, mountainbike, canooing race, gesurft met dolfijnen op 10m van ons (!!!) en nog veel meer. Entertainment genoeg zoals u kunt zien! De stijl was echt low budget, waar ik geen problemen mee heb zolang het budget zelf ook laag is. Helaas was dit niet het geval, ik rekende dus op het gezelschap om de reis toch waar voor mijn (ouders hun) geld te maken. En daar zijn ze royaal in geslaagd, danke schon! Ik heb er internationale maten aan overgehouden en logeerplaatsen over de hele wereld. Plus de culturele meerwaarde uiteraard... Ziehier enkele van de cliches die werden bevestigd: Italianen zijn luidruchtig. Brazilianen zijn plezante feesters. Japanners en Taiwanezen zijn vriendelijk maar hebben moeite met westerse humor. Belgen, Duitsers en Finnen houden van bier. Fransen mopperen. Scandinavinnen zien er goed uit. Finnen zijn nogal stil maar wat er uit hun mond komt is 100% epic.

Gemeenschappelijke factor: samen vormen ze een plezante bende. We zullen elkaar nog terugzien verder in het jaar, maar toen hat afscheid aanbrak werden er toch heel wat zakdoeken volgesnoten.

BUT more exciting things have happened since then! To be continued...

Perth, Perth en nog is Perth

Ah, holidays! Ik ben met vakantie exact sinds de dag dat jullie plichtbewuste unifstudenten aan het schooljaar begonnen zijn, en dit tot volgende dinsdag. De eerste week heb ik veel gedaan, maar in feite heb ik het meest van al met mijn gat in een auto gezeten.

Ik begin de Kwinana freeway echt wel van buiten te kennen nu. Elk bord "wildlife crossing" en elke dode kangoeroe die een beetje verder ligt. Ik benin 1 week 3 keer over en weer gereden naar Perth, 300km weg, wat op Belgische schaal kompleet absurd is maar in Australie vrij normaal, zo heeft men mij gezegd. En het was het zeker waard!
Vorig weekend nam mijn hostfamilie mij mee naar een poepchic hotel (op hun kosten!!!) aan het strand in Perth. We zijn lakkr gaan zwemmen, de stad gaan bekijken en wat nieuwe kleren gaan kopen -> was nodig. Thank you Jim & Gina :D


exchange students @ royal perth show - viva brasil!



Woensdag is iemand van Rotary samen met ons naar de Royal Perth show gegaan. Oorspronkelijk was dat een landbouwfestival, dus er waren boerenprocucten, scheep sheering, woodcutting contests en rare beesten. Maar ook standaard pretpark stuff en vooral beireplezante mensen!

Dit weekend uiteindelijk bleef ik slapen bij Jason, de 19 jaar oude hostbro. We zijn gaan schaatsen (schatsen in Australie, nothing is impossible!) met een paar exchangees er ene gaan drinken met zijn vrienden van unif. En zondag, ofcourse, PARKWAY DRIVE! De avond was totally up to the expectations en unpreceded stiffness de volgende morgend hoort daar bij. Parkway had 2 mega strandballen en een rubberen bootje in de crowd gesmeten. Beste van al: Geoff heeft een parkway bal meegepikt :D

vakantie vol strakke plannen die toch nogal losjes zitten

Deze post begint waar de vorige geeindigd was: surf, maar spreek het deze keer uit op een vrolijke toon.
Ik ben er vandaag nog is in gedoken (letterlijk) en het weer was nu stukken beter net als de wetsuit!
De golven waren niet enorm maar ik heb er toch een paar te pakken gekregen. Heerlijk.

Ik weet wat ik de komende 2 weken ga doen, want beste mensen, beste schoolgangers en unifstudentjes die er pas terug aan begonnen zijn, ik heb nu vakantie! Ik ga niet alleen surfen, ik ga ook heel hard hopen dat wat ik al een paar weken probeer te plannen gaat lukken. Parkway Drive in Perth volgende zondag staat vast (Geoff = STOKED!!!) en we vertrekken morgen vroeg, heel vroeg, zeg maar binnen 5 uur, naar Perth met het gasgezin om de stad te verkennen tot maandag. We hadden gepland om een paar dagen te chille in Perth met andere exchangees maar het zal uiteindelijk 1 dag worden op de "Royal Perth Show". De slimmeriken onder jullie zullen opgemerkt hebben dat ik volgens deze planning 3 keer over en weer ga naar Perth, wie echt pienter is heeft onthouden dat ik daar 300km van af woon, en de echte genieen zullen weten dat 2x3x300=1800 en dat zijn veel kilometers voor 1 week. Maja ik ga stoppen met mopperen want ik ga eidenlijk Perth zien EN pwd EN de andere folks en het wordt zowizo bangelijk.


 

Verder heb ik een concertje gehouden met de muziekklas. Niet dat ik ne poot heb uitgestoken voor repetities want ik was pas nieuw, maar ik heb wel mijn eigen "inbreng" gehad. Ik zag dat het publiek in slaap aan het vallen was en ik beschouwde het als mijn plicht ze wakker te maken. Dus heb ik ter plekke een geremixte versie van het Belgisch volkslied verzonnen als intermezzo. In't kort: het ging over bier, friete en chocolat, begeleid op een rechtshandige gitaar, linkshandig bespeeld. Ik werd, laten we zeggen, bijna unaniem geprezen (met uitzondering van de leerkracht), meer voor mijn clown- dan zangtalent maar dat maakt niet uit. Nu hebben die mensen ook een objectiever beeld van Geoffroy Damant.

Ik heb het trouwens goed gemaakt bij de leerkracht door pannenkoeken de bakken en nu ben ik officieel hun held.



Music class and pancakes! cool ppl :)



freaky friend out the front door

OOHJA goort nieuws ik ben gestart met een fotografieles bij nen fantastische kerel met deadlocks. Ik mag van Mr Mickle de ziekgoeie camera inclusief een aantal lenzen van 500 tot 2000$ lenen wanneer ik wil voor reizen en vakantie, het mag niet van school maar hij knijpt een oogje dicht. Thats the Busso way aye!